โลกใบนี้สอนให้เราพึ่งตัวเองให้มากๆ วันหนึ่งเราก็ต้องอยู่คนเดียว

โลกใบนี้สอนให้เราพึ่งตัวเองให้มากๆ วันหนึ่งเราก็ต้องอยู่คนเดียว

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน คำๆนี้คือจริงที่สุด เพราะเราไม่สามารถที่จะพึ่งพาคนอื่น ไปได้ตลอดชีวิตของเราหรอกนะ

สักวันหนึ่งเราก็ต้องอยู่คนเดียว คอยแก้ปัญหาต่างๆด้วยตัวคนเดียว การที่เราจะมัวแต่พึ่งพาคนอื่นหรือให้คนอื่น

ยื่นมือมาช่วยนั้น เห็นทีเราจะคาดหวังอะไรไม่ได้หรอกนะ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยช่วยเรามากแค่ไหนก็ตาม แต่เชื่อเถอะว่า

เขาไม่สามารถช่วยเราไปได้ตลอดหรอกนะ สักวันหนึ่งเราก็ต้องทำทุกอย่าง จัดการทุกอย่างด้วยตัวของเราเองให้ได้ เราจะได้ไม่ต้องไปพึ่งใคร หรือติดหนี้บุญคุณใครอีก

หากเราสามารถที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ เราก็สามารถอยู่ในสังคมได้ดีมากยิ่งขึ้น การที่เรามัวแต่จะพึ่งพาคนอื่นนั้น อาจจะทำให้ เราไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ด้วยตัวเองได้นั่นเอง.